ما دو نوع تصدیق داریم که یکیش جملاتی که فعل دارند و خبری هستند، اما نوع دومش انشایی هستش که (دعایی، سوالی،تعجبی،نهی،امر) هم جزوشونه هر نوع جملهای که اینارو داشته باشه بااینکه تصدیق هستند اما، ما میگیم تصور اند
برای مثال: این لباس را نخر= تصور حساب میشه چون نهی هستش.
در کلاس را ببند=تصور چون امری هست
یا دعایی که میتونه باشه توروخدا بمن پول بده یاهرچیزی که دعا توی اون جمله هستش.
حالا نمیدونم خوب توضیح دادم یانه ولی این عکس هم میتونی ببینی شاید متوجه شی