انشا برای ص ۴۲ لطفا سریع قشنگ باشه

ادامش محو شد.سپس از جای خود برخاستم و زیر کتری را خاموش کردم.به زمین نگاه کردم،بیشتر ذرات شکر را مورچه ها با خود حمل کرده بودند،باقیمانده را جارو زدم و تصمیم گرفتم از این به بعد من هم مانند این موجودات کوچک هیچوقت ناامید نشوم و در همه ی لحظات زندگی به تلاشم ادامه بدهم. مورچه ها با باری که می کشند به ما انسان ها درس تلاش و پشتکار را گوش زد می کنند.انها در همه ی لحظات زندگی، کار می کنند و از کوشش دست نمی کشند.انها درس های بزرگی به ما انسان ها می دهند.