صفتِ مضافٌالیه، وابستۀ مضافٌالیه است نه وابستۀ هسته. از آنجا که مضافٌالیه وابستۀ است صفتِ مضافٌالیه نیز وابسته وابسته به شمار میآید.
صفتِ مضافٌالیه به دو شکل به کار میرود:
الف) اسم + -ِ + اسم + -ِ + صفت. برای مثال: کتابِ مردِ جوان ( کتاب: هسته – مرد: وابستۀ هستۀ است و مضافٌالیه میباشد – جوان: صفتی است برای مرد و چون خود مرد وابسته است پس جوان وابسۀ وابسته از نوع صفتِ مضافٌالیه است).
ب) اسم + -ِ + صفت پیشین + اسم. برای مثال: کتابِ این مرد – صدایِ کدام مرد؟
نکته: صفتهای بیانی که بعد از هسته و قبل از مضافٌالیه میآیند، «صفتِ مضافٌالیه» نیستند بلکه اینگونه صفتها، صفت هسته هستند نه مضافٌالیه؛ مثلاً در «باغِ زیبایِ علی» زیبا، صفت باغ است و صفتِ مضافٌالیه نیست.
اینجا با قسمت ب مشخص کرد گفت اسم +کسره +صفت پیشین +اسم گفت صفت مضاف الیه میشه