غزل
شعری است که قافیه آن در دو مصراع بیت اول و مصراع های دوم تمام بیت ها رعایت
شده باشد و تعداد ابیات آن بین 5 تا 12 بیت باشد.
موضوع غزل : درون مایه غزل عاشقانه، عارفانه یا آمیزه های از این دو است و یا
مضمونی اجتماعی دارد.
)بیان عواطف و احساسات، وصف طبیعت یا گفت و گو از ایام جوانی(
پیدایش غزل : غزل در قرن 6 هجری قمری رواج یافت. بدین گونه که تغزل قصاید به
صورت قالبی مستقل درآمد و غزل نام گرفت. محتوای غزل در آغاز عاشقانه بود سپس
عارفانه )قرن 7 و 8 )و بدنبال آن در دوره مشروطیت جنبه اجتماعی به خود گرفت . غزل در
روزگار ما نیز همواره از قالبهای درجه اول و محبوب شعر فارسی بوده است.
ص شاعری : شاعر در پایان غزل نام خود یا تخلص شاعری خویش را می آورد.
ّ
تخل
غزل سرایان بزرگ شعر فارسی:
شهریار- هراتی . رهی معیری . صائب تبریزی . حافظ . سعدی . مولوی . سنایی غزنوی
شکل قالب غزل :
*____________ *______________
*____________ ______________
*____________ ______________
نمونه ای غزل از مولوی
ای یوسف خوش نام ما خوش می روی بر بام ما
ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما
جوشی بنه در شور ما تا می شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما
آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما
پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل جان می دهم چه جای دل
وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما
معرکه یادت نره 😉