۳۰سال
نه برا اینکه بگم دنیا دیده و آدم کاملی شدم..
۳۰ سال سن زیادی برای درککامل زندگی نیس
فقط از این نظر سنمو بیشتر میبینم که منطقو تو زندگیم اولویت قرار میدم،خودمو درگیر بحث و آدمای بی خودی و حاشیه نمیکنم،دیگه زود هیجانی نمیشم،دیگه نسبت به اتفاقات بدی که میوفته دست و پامو گم نمیکنم و تلاشمو میکنم که اول بقیه رو آروم کنم بعد مشکلو حل کنم،یجورایی دیگه رو هیچکس حساب نمیکنم و خودم دست ب کار میشم و تمام تلاشم اینه ک برای دیگران تکیه گاه باشم و بشینم به حرفای بچه ها گوش کنم و براشون وقت بزارم تا از دنیای خودشون برام بگن،وقتی کسی بهشون گوش نمیده(این باعث میشه کلی قلبشون بشکنه و تنها بشن و در نتیجه وقتی بزرگ شدن از عالم و آدم فراری شن)
