نظرتون در باره فیزیک کوانتوم و نسبیت انیمشتین چیه؟؟ با رسم شکل توضیح دهید

سلام. رسم شکل که شرمنده شما 😅 ولی فیزیک کوانتوم به نظر من چیز جالبیه جوری که مسائلی که میشه باهاش حل کرد و توجیه کرد با فیزیک نیوتونی یا فیزیک کلاسیک نمیشه یا اگه بشم نتایج عکس و درستی نمیده. مثل همین قضیه ی فوتوالکتریک تو کتاب درسی. و نسبیت انیشتین یه عام و یه خاص داره. نسبیت عام را همه می‌تونند درکش کنند ولی کمتر کسی هست که بتونه نسبیت خاص را درک کنه‌. اگه بخوام خلاصه بگم نسبیت عام توصیف می کنه جاذبه، کشیدگی‌ها و خمیدگی‌ها‌ی فضا است که از طرف اجرام وارد می‌شود. نسبیت خاص هم میاد و حرکت شتابدار زیاد که نزدیک به سرعت نور هست را توجیه می کنه. داخل این مباحث کتاب های زیادی هست ولی بهترین کتابی که خوندم کتاب آشنایی با نسبیت خاص از رابرت رزنیک. به هر حال یکم الان دستم بند کنکوره وگرنه بی شک تا الان چیزهای بیشتر دیگه ای از فیزیک کوانتوم مطالعه می کردم.

منو جستجو جستجو خانهتازه ترین اخبار کوانتومی  برنده‌ی نبرد نسبیت و کوانتوم کیست؟ (قسمت اول) 0 توسط حسین یگانه در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۶تازه ترین اخبار کوانتومی دیپرلوک فیزیک کوانتومی در حال حاضر فیزیکدانان دو توضیح جداگانه برای چگونگی کارکرد طبیعت دارند. توضیح اول نسبیت عام است که به زیبایی برای توضیح گرانش و تمام چیزهای مربوط به آن، به‌کار می‌رود: مانند حرکت سیارات، برخورد کهکشان‌ها و انبساط جهان که مقیاس‌های بسیار بزرگ را شامل می‌شود. توضیح دیگر، مکانیک کوانتومی است که نیروهای الکترو مغناطیسی و دو نیروی هسته‌ای را کنترل می‌کند. نظریه کوانتومی برای توضیح واپاشی اتم اورانیوم و یا برخورد ذرات نور به یک سلول خورشیدی به‌کار می رود؛ یعنی مقیاس بسیار کوچکی را بر خلاف نسبیت دربرمی‌گیرد. در حال حاضر، یکی از مهم‌ترین مسائل فیزیک، نبرد نسبیت و کوانتوم است: نظریه هایی با بار معنایی و فرمول‌بندی کاملا متفاوت. در این مقاله، نیم‌نگاهی به این چالش دیرینه خواهیم انداخت و سعی خواهیم کرد برنده‌ی نبرد نسبیت و کوانتوم را تعیین کنیم. با دیپ لوک همراه باشید… این نوشتار برگرفته از مقاله منتشر شده در سایت معتبر ناتیلوس و نوشته ژورنالیست علمی مشهور، کوری پاول است. (این مقاله به دلیل طولانی بودن و تمرکز بیشتر خوانندگان، در دو قسمت از دیپ لوک، منتشر خواهد شد). ارجاع به مقاله اصلی قدمت نبرد نسبیت و کوانتوم ، به بیش از یک قرن می‌رسد و ظهور آن به سال ۱۹۰۵ برمی‌گردد: زمانیکه اینشتین، نظریه نسبیت را مطرح کرد و در طرف دیگر نیز، مکانیک کوانتوم متولد شد، اما اخیرا این نبرد، وارد فاز جدید و جذابی شده است. دو فیزیکدان برجسته به‌نام های کریگ هوگان و لی اسمولین، مواضعی افراطی را مطرح کرده‌اند که تنها با انجام آزمایش می‌توان به درستی یا نادرستی آنها پی برد و ماجرا را حل و فصل کرد. اساسا شما می توانید مرزبندی بین یک سیستم نسبیتی و یک سیستم کوانتومی را بسیار کوچک و منعطف در نظر بگیرید. در نسبیت عام، اتفاقات، پیوسته و قطعی هستند و حرفی از گسستگی و احتمال در میان نیست؛ یعنی هر اتفاقی دلیل خود را دارد و تاثیری موضعی بر جای می‌گذارد. این در حالیست که در مکانیک کوانتومی، اتفاقات با برهمکنش ذرات زیراتمی به صورت جهش‌های کوانتومی رخ می‌دهند که البته نتایج این برهمکنش‌ها، به صورت احتمالی خواهد بود. قوانین کوانتوم، برای اتفاقات کلاسیکی غیرممکن هم توضیح ارائه می‌کند (مثل تابش جسم سیاه یا اثر فوتوالکتریک). اخیرا با یک انجام آزمایش نشان داده شد که دو ذره می‌توانند بر روی هم تاثیر بگذارند، هرچند فاصله آنها از هم، بیش از یک مایل باشد که دلیلی برای درستی نظریه کوانتوم و رد ادعای اینشتین است. وقتی سعی می‌کنید قوانین نسبیت را در دنیای کوانتوم تفسیر کنید، همه چیز به طور وحشتناکی اشتباه از آب در می آید! برعکس، اگر بخواهید مقیاس کوچک کوانتومی را که به‌سمت مقادیر بی نهایت کوچک، میل می‌کند با نظریه نسبیت توصیف کنید، جواب ناامیدکننده‌ای خواهید گرفت؛ درست مثل مکانیک کوانتوم که جواب درستی درباره‌ی مسائل مقیاس کیهانی نمی‌دهد. میدان‌های کوانتومی، مقدار معینی انرژی را حتی در فضای به ظاهر خالی، حمل می‌کنند که مقدار این انرژی متناسب با افزایش اندازه میدان کوانتومی است. طبق نظریه اینشتین، انرژی و جرم هم‌ارز هستند که فرمول مشهور E = MC۲ گواه این امر است، بنابراین افزایش انرژی به‌مثابه‌ی افزایش جرم است. زمانی که انرژی به اندازه‌ی کافی افزایش یافت و مقدار انرژی در میدان کوانتومی به اندازه معینی، بزرگ شد، یک سیا