ابوریحان محمد بن احمد بیرونی در سال ۳۶۲ هجری شمسی در خوارزم دیده به جهان گشود. ابوریحان بیرونی از سرزمین‌های اسلامی ایرانی است که دانشمندان اروپایی به دستاوردهایش در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی دست یافتند. ابوریحان بیرونی به دور خود یادکرده پیشمارش به روشنی از گردش زمین در اثر خود با نام «سطر لآب» روشی برای اندازه‌گیری شعاع زمین ارائه کرده است. آثار گوناگون و پرشمار بیرونی در علوم مختلف شامل: ریاضی، ستاره‌شناسی، جغرافیا، شیمی، داروسازی و در فیزیک و مکانیک است. کتاب‌های بیرونی در پیوند در فیزیک نور، (۱) اثری ارزنده در پیوند در فیزیک نور، (۲) کتابی درباره بازتاب نور، (۳) کتابی در زمینه اوزان و مقادیر و (۴) کتابی درباره فلزات و جواهرات است. کتاب اول هیچ‌گونه دست‌نویسی در دست نیست و تنها در دیگر نوشته‌های بیرونی و گاهی دانشمندان دیگر فرازهایی از آن‌ها آمده است. کاربرد ابوریحان بیرونی کاربردی کردن ریاضیات در علومی مانند اخترشناسی، جغرافیا، فیزیک، شیمی و کانی‌شناسی است. محاسبه‌های دقیق بیرونی در اندازه‌گیری زمین به روش کارتوگرافی صدها سال زودتر از دانشمندان مغرب‌زمین به انجام رسیده است.