در آیه بالا خداوند جهاد را به یک داد و ستد تشبیه کرده است. به نظر شما در این داد و ستد، خریدار کیست؟ فروشندگان چه کسانی‌اند؟ چه کالایی معامله شده است؟ بهای این کالا چیست؟
جواب: دنیا بازار است و مردم در آن معامله گرند. مردم فروشنده است و خداوند خریدار است. متاع معامله، مال و جان است و بهای معامله هم بهشت است. اگر به خداوند بفروشند سراسر سود است و اگر به کسی دیگر بفروشند یکسره خسارات است.
معامله با خداوند امتیازاتی دارد:
۱- خود ما و توان و دارایی ما از اوست، بعبارتی هر چه که داریم از خدا داریم پس سزاور و شایسته نیست که غیر از او به کسی دیگر بدهیم.
۲- طبق آیه «مثقال ذره خیرا یره» خداوند اندک را هم می خرد.
۳- عیوب جنس را اصلاح می کند و روسا نمی سازد.
۴- هنگام فروش، خداوند بعنوان خریدار بهایی به کالا می دهد (به بهای بهشت می خرد) که فروختن به غیر از او احمقانه و خسارت است.
