اوج سبک خراسانی در زمان حکومت سلسلهی سامانیان بود. این دوره به ویژه در قرن چهارم هجری قمری (دهم میلادی) تحت تأثیر این حکومت شکوفا شد. یکی از شاعران معروف این سبک، فردوسی است که با اثر بزرگ خود، شاهنامه، به عنوان یکی از نمادهای ادبیات فارسی شناخته میشود. در این سبک، شعر به تعبیر و تشبیههای زیبا گرایش دارد و در آن مباحثی نظیر حماسه، تاریخ و اساطیر به تصویر کشیده میشود.
