مُراعات نَظیر یا تناسب آوردن واژه‌هایی از یک دسته است که با هم، هماهنگی دارند؛ این هماهنگی می‌تواند از نظر جنس، نوع، مکان، زمان یا همراهی باشد. ، سبب تداعی معانی است. مراعات نظیر، پرکاربردترین ارایه ادبی در ادبیات فارسی است و در اشعار سعدی، مولوی، حافظ فردوسی بسیار یافت می‌شود؛[۱][۲] برای نمونه:
بسی تیر و دی‌ماه و اردیبهشتبرآید که ما خاک باشیم و خشت
کوه و دریا و درختان همه در تسبیحند. نه همه مستمعی، فهم کنند این اَسرار
مراعات نظیر، آوردن واژه‌های فراخور هم است در شعر، مانند جمع‌شدن خسرو با شیرین و لیلی و غیره.[۳]
.
.
.
داداش خودم نوشتم تاید کون❤️🤞
