بخش اول: معنی واژگان
۱- پاسخ صحیح گزینه ۳ (سرچشمه) است. «آبشخور» در اینجا به صورت کنایی به معنای منبع و سرچشمه به کار رفته است.
۲- جای خالی با کلمه «رخصت» پر میشود. (رخصت یکی از اصطلاحات زورخانهای است که ۴ حرف دارد و به معنای اجازه است).
مصراع کامل: «نام تو رخصت رویش است و طراوت»
۳- مترادف واژهها:
الف: جامه عارفان و درویشان: خرقه (یا پلاس)
ب: عموم مردم، مردم فرمانبردار: رعیت
بخش دوم: برگردان / معنی نظم و نثر
۴- معنی بیتها و عبارات:
ب: این کیسه کاه (یا سبد کاه) را بردار و به اردوگاه (لشکرگاه) سلمان ببر.
ت: ای انسان خوب (موعود/یار)، اکنون زمان غربت و تنهایی به پایان رسیده است؛ زیرا تمام افراد غریب و ناآشنا تو را میشناسند.
ث: سخن گفتن در ذات انسان نشاندهنده کمال و ارزش است، پس تو با سخنان بیهوده و نسنجیده ارزش خود را کم نکن.
ج: با خوشحالی از شناخت و آگاهیای که به دست آورده بودم، بازگشتم و خدا را شکر کردم.
بخش سوم: پرسشهای درک مطلب و دریافت متن
۴- (شمارهگذاری برگه اشتباه است) ارتباط معنایی و درونمایه مشترک:
هر دو بیت به موضوع «انتظار، مژده و بشارت رسیدن یار (یا بهار) و شادمانی از این اتفاق مبارک» اشاره دارند. هر دو نویدبخش پایان انتظار و فرا رسیدن روزگار خوشی و وصال هستند.
۵- پیام و مفهوم شعر:
مفهوم این بیت «تجلی خداوند در تمام پدیدههای هستی» است. شاعر میگوید تمام جهان هستی انعکاسی از نور وجود خداوند است و خداوند به دلیل شدت آشکار بودن و حضور در همه جا، از چشم ظاهربین انسانها پنهان مانده است.
۶- مقایسه و برداشت از دو گزینه:
هر دو عبارت دقیقاً یک مفهوم و پیام مشترک دارند. پیام آنها این است که معیار سنجش و توجه خداوند، ظاهر افراد و حرفهایشان نیست، بلکه نیت درونی، پاکی دل و اعمال (کردار) انسانهاست.
عبارت «د» ترجمه حدیثی از پیامبر اکرم (ص) است و عبارت «ذ» بیتی از مولوی (از داستان موسی و شبان) است که دقیقاً همان مفهوم حدیث را به زبان شعر بیان کرده است.
