سلامم
در دامنه های بلند کوه،
جلوه ای از عظمت و شکوه.
با افقی بی پایان در پشتش،
می ایستد، سرافراز و مهیب.
نگاهش مثل پایگاهی استوار،
نفس برافراشته از هر که کادر.
همه چیز پایین از زیرش خز مانده،
همه چیز به تازگی بوسه ای از خورشیدش خورده.
در تاریکی شب چشمانش درخشان،
مثل یک نگهبان مهربان.
وقتی که برف و باد بلندشان را فرا می گیرد،
همیشه با آرامش خود را حفظ می کند.
مثل کوه، باید استوار و پابرجا باشیم،
همیشه از رشد و پیشرفت غیر قابل شکایت باشیم.
دلیر و قوی و پر از صبر و تلاش،
مثل کوه، در برابر زندگی باید بایستیم.
موفق باشی
معرکه یادت نره♡