در بیت ( تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش _ حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار ) چه آرایه های ادبی به کار رفته است؟

در این بیت، چندین آرایه ادبی به کار رفته است که به بررسی آن‌ها می‌پردازیم: 1. **استعاره**: در بیت مذکور، "بنفشه" و "نرگس" به عنوان نمادهایی برای تمایز بین افرادی که در حال خواب و غفلت هستند و افرادی که بیدار و آگاهند، به کار رفته‌اند. این استعاره به ما کمک می‌کند تا مفهوم بیداری و آگاهی را بهتر درک کنیم. 2. **مقابل‌سازی**: در این بیت تضاد و contrast بین "غفلت" و "بیداری" به وضوح مشاهده می‌شود. این تضاد باعث می‌شود که پیغام بیشتری به خواننده منتقل شود و اهمیت بیداری را به تصویر بکشد. 3. **تخیل**: شاعر به نوعی تخیل پرداخته و از شخصیت بخشی به گل‌ها استفاده کرده است. به این صورت که گل‌ها به عنوان نمادهایی از انسان‌ها به نمایش درآمده‌اند که در دو حالت مختلف هستند. 4. **تشخیص**: به نوعی می‌توان گفت شاعر به گل‌ها ویژگی‌های انسانی بخشیده و آن‌ها را به عنوان نماد کسانی که در خواب هستند (غفلت) و کسانی که بیدارند، معرفی کرده است. به‌طور کلی، این آرایه‌های ادبی از جمله استعاره و تضاد به غنای شعر و انتقال احساسات شاعرانه در این بیت کمک کرده‌اند.

مراعات نظیر. جانبخشی کنایه