در سوگ پروانههای پرکشیده: میناب، غمگین و استوار
میناب، امروز عزادار است. داغی بر دل نشسته که خورشید بر آن گواه است و نخلها در اندوه قامت خم کردهاند. اما این اندوه، اندوهی است که قامتهای کوچک اما استوارش، شکوهی ابدی را رقم زدند. بچههای مدرسه میناب، پروانههایی بودند که بالهایشان با آرزوهای بلند پرواز، در آسمان شجاعت سوخت.
اینجا، در میناب، صدای خندههای کودکانه که روزی در کوچه پس کوچهها میپیچید، جای خود را به سکوتی سنگین داده است. اما این سکوت، فریاد ناگفتهای از ایثار و مقاومت است. هر گلبرگی که از دست رفته، بذری است برای رویش نسلی دیگر، نسلی که با یاد این قهرمانان کوچک، راهشان را ادامه خواهد داد.
خداحافظ ای لالههای سرخ پرپر شده. یادتان در دلها، قصهای خواهد شد از عشق، از وطن، از فداکاری. و میناب، همیشه با افتخار از شما یاد خواهد کرد.
روحشان شاد و یادشان گرامی.
پیشنهاد هوش مصنوعی
