سلام بچه ها یک متن درمورد مدرسه شهدای میناب کوتاه باشه چهار نفر معرکه میدم

🥀آن‌ها هنوز در دفترهای مدرسه‌شان، رویای پزشک و مهندس شدن را داشتند. اما وقتی وطن در خطر بود، قلم را زمین گذاشتند و سلاحِ ایمان را برداشتند. جوانی‌شان را در طبق اخلاص گذاشتند و رفتند تا خاک، خونین نشود. امروز، نام‌هایشان بر سنگِ مزارها حک شده، اما در دلِ تاریخ زنده‌اند. میناب، شهر نخل‌های استوار است و فرزندانش همچون نخل، راست قامت و مقاوم بودند. آن‌ها از درس‌های کلاس فراتر رفتند و در مکتبِ شهادت، بزرگ‌ترین درس‌ها را آموختند. حالا هر باد که از سمت دریا می‌وزد، یاد آن‌ها را زنده می‌کند و هر موج، قصه‌ی ایثارشان را بازگو می‌کند.🥀 معرکه یادت نره دوست عزیز ⭐

مدرسه میناب برای من فقط یک ساختمان نبود؛جایی بود که صبح ها با بوی نمدار حیاطش بیدار می شدم و میان صدای خنده بچه ها معنی رفاقت را یاد می گرفتم.هر گوشه اش قصه ای دارد؛از نیمکت هایی که رازهای کوچکمان را نگه داشته اند تا پنجره هایی که رویاهایمان را به آسمان می فرستادند.هنوز هم وقتی اسمش می آید،چیزی در دلم آرام می گیرد؛انگار آنجا نقطه ی شروع بزرگ شدنم بود.