بچه ها انشای اینو بگید معرکه میدم

اگر من پرنده بودم، صبح از خواب بیدار می‌شدم و متوجه می‌شدم بال در آورده‌ام و می‌توانم پرواز کنم. دوست داشتم بال‌هایم بزرگ و قوی باشد و بتوانم خیلی بالا و دور بروم. اولین جایی که دلم بود پرواز کنم، بالای کوه‌های بلند و سبز بود، جایی که همه چیز را از بالا ببینم. از بالا می‌دیدم درختان سرسبز، رودخانه‌های جاری و خانه‌های کوچک مردم را. با پرواز، می‌توانستم خیلی سریع حرکت کنم و چیزهایی را ببینم که با پای خود نمی‌توانستم. احساس آزادی و خوشحالی عمیقی داشتم، انگار دنیا در اختیار من است و می‌توانم هر جا که دلم خواست بروم. این حالت پرواز، حس آرامش و شادی بی‌نظیری داشت و من از این احساس خیلی لذت می‌بردم. معرکه بده

سلام عزیزم بفرما 😄 کمربندها رو ببند ، قراره پروازمون طولانی‌تر بشه ✈️🕊️ اگر من یک پرنده بودم… صبح‌ها با نور خورشید بیدار می‌شدم، نه با زنگ ساعت غرغرو! بال‌هام رو می‌تکوندم، یه کش‌وقوس اساسی می‌اومدم و می‌گفتم: «خب دنیااا، امروز چی داری برام؟» روی سیم‌های برق می‌نشستم و به آدم‌ها نگاه می‌کردم که با عجله می‌دَوَن، و تو دلم می‌خندیدم که چرا انقدر نگرانن، بعد پرواز می‌کردم بالای شهر، می‌رفتم از روی پشت‌بوم‌ها، پارک‌ها، مدرسه‌ها (یه سلام مخصوص به مدرسه‌ی تو 😉📚) اگه خسته می‌شدم، روی شاخه‌ی یه درخت پیر می‌نشستم، به باد گوش می‌دادم که برام قصه تعریف می‌کنه، و آواز می‌خوندم، نه برای مشهور شدن، فقط برای اینکه دلم خوشه و زنده‌ام 🎶 زمستون‌ها مهاجرت؟ حتماً! با بلیت رایگان، بدون ویزا، بدون استرس 😂 تابستون‌ها هم آفتاب می‌گرفتم و بال‌هام رو برق می‌انداختم ✨