از طرف.........به دانش آموزان مدرسه شجره طیبه میناب لطفااا یکی یه نوشته ای درباره این موضوع بگه خواهش میکنم معرکه میدم بقرآن

برای آنان که امسال دیگر پیش ما نیستند........ از شما میخواهم خود را جای انها بگذارید. آخرین وعده ی غذایی،اخرین خواب با ارامش،اخرین شبی که با خوشحالی به خانواده‌هایشان شب بخیر گفتند و به تخت خواب رفتند،اخرین باری که موهایشان را شانه می زدند و آخرین های بسیار که گفتنش سخت است. بسیاری از آنها هنوز کودک بودند،هنوز موقع خواب عروسک هایشان را در آغوش می‌گرفتند اما آنها رویاهای بسیاری داشتند،بعضی ها رویاهای خیلی ساده و بعضی ها هم رویاهای بزرگ.با پرپر شدن آنها فقط جسم و روح آنان نابود نشد بلکه هزاران امید،هزاران آرزو،هزاران زندگی و هزاران آینده نابود شد. شاید مادری هنوز امیدوار است که دوباره فرزندش را ببیند،دوباره صدای او را بشنود و حتی برای آخرین بار او را در آغوش بگیرد. اما من به انها تبریک میگویم،چون انان فرزندانی شجاع را بزرگ کردند.همانطور که آنها نغمه ی آزادی را فریا می زدند ماهم نام انها را فریاد می‌زنیم و نام و یادشان برای همیشه جاودان می‌ماند. یادمان بماند که آنان کودکان،نوجوانان و جوانانی بودند که جان خود را به کشورمان ایران هدیه کردند.