یک تخصص پزشکی، به‌ویژه شاخه‌ای از طِب کار که به خطرات و نیازهای پزشکی (اعم از پیشگیرانه و مداخله‌ای) سربازان، ملوانان و سایر اعضای خدمات رسیدگی می‌کند. این عرصه نامتجانس از لحاظ تاریخی شامل پیشگیری و درمان بیماری های عفونیها (به ویژه بیماری های گرمسیری) و در قرن بیستم، ارگونومی و اثرات سلامتی کارکرد ماشین ها و تجهیزات نظامی خاص بوده است. به عنوان زیردریایی، تانک، هلیکوپتر و هواپیما. طب غواصی و پزشکی هوانوردی را می‌توان به‌عنوان زیر تخصص‌های پزشکی نظامی فهمید، یا این نوع پزشکی ها در هر صورت منشأ آنها است. تعداد کمی از کشورها «پزشکی نظامی» را به عنوان یک تخصص رسمی یا فوق تخصص به تنهایی تأیید یا به رسمیت می شناسند.
جراح فرانسوی آمبروز پاره (حدود سال 1510-1590) معروف به 'پدر پزشکی نظامی' در حال مراقبت از پای قطع شده یک سرباز.
اداره و اجرای مراقبت های بهداشتی برای اعضای خدمت سربازی و افراد تحت تکفل آنها در محیط های غیر مستقر ( به عبارتی در زمان صلح). این ممکن است مانند ایالات متحده شامل یک سیستم پزشکی باشد که به موازات همه تخصص‌ها و تخصص‌های فرعی پزشکی در بخش غیرنظامی وجود دارد. (به اداره بهداشت کهنه سربازان که به کهنه سربازان ایالات متحده خدمت می کند نیز مراجعه کنید.)
پزشکی تحقیق و توسعه که به طور خاص بر مشکلات پزشکی نظامی مربوط می شود. از نظر تاریخی، این شامل تمام پیشرفت‌های پزشکی ناشی از تلاش‌های تحقیقاتی پزشکی برای رسیدگی به مشکلاتی است که نیروهای نظامی مستقر با آنها مواجه می‌شوند (به عنوان مثال، واکسن‌ها یا داروها برای سربازان، سیستم‌های تخلیه پزشکی، آب آشامیدنی و کلرزنی و غیره) که در نهایت بسیاری از آنها فراتر از ملاحظات صرفاً نظامی که الهام‌بخش آنها بوده، اهمیت دارند.
