سلام
به طبیعت و تغییر فصل ها که بنگری، در تمامی چیزها ردپایی از خالق توانا وجود دارد. خالقی که جهان را به زیبایی به تصویر کشیده است و پس از بهار و تابستان، پاییز را قرار داده که به ما بگوید که همه چیز ابدی و همیشگی نیست و می توان از تغییرات زندگی گذر کرد. از پاییز باید درس گرفت، از تک تک لحظاتش، از صدای رعد و برقی کـه می خواهد تو را از خواب غفلت بیدارکند تا صدای شرشر قطرههایی کـه از دلِ تنگِ آسمان بر زمین میریزد، تا بدانی زندگی جریان داردفصل پاییز با تمامی زیبایی هایش به عصر های دلگیرش، به شب های بلندش، به تنهایی عجیبی که در آن رخنه کرده معروف است.
لباس هایم را میپوشم تمام آن کوچه خیابان ها و کافه هایی که روزی با دوستان و عزیزانم در آنجا ساعاتی را سر کرده اییم گز میکنم تا تنهایی پاییزم پر شود.
چای مینوشم و چای مینوشم بدون قند، تلخ تلخ. خاطرات گذشته آنقدر شیرین است که تلخی چای معنایی ندارد.
پاییز را برای چای های تلخش،لباس های گرمش،شومینه های چوبیش، برگ های زرد وقرمزش بسیار میپسندم.
پاییز برای من هم ترسناک است وهم زیبا مثل یک ببر نارنجی رنگ، وحشی و جذاب، به این لحاظ که تنهایی هایش انسان را می بلعد و زیبایی هایش انسان را محو میکند.
پاییز همان مادر رقص خرامان برگ هاست کـه بـه ناز و عشوه تمام چرخ زنان از آسمان بر سرت میبارند. پاییز شکوفه ندارد، جوانه نمی زند اما خاطراتی می سازد که هزاران بهار هم نمی تواند شکوفایش کند.
فصل زیبای خزان به ما فرصت قدردانی از چیزهای کوچک مانند نوشیدن یک فنجان چای معطر گرم، خواندن یک کتاب خوب در کنار شومینه، قدم زدن زیر نم نم باران و... را می دهد پس بیایید پاییز را حس کنیم و به سادگی از آن عبور نکنیم و در برابر دیدن این همه ی زیبایی، بـه نقاشی بایندیشیم کـه چنین تابلوی بیبدیلی خلق کردهاسـت. اگراین فصل هزار رنگ و هزار نقش دلفریب را در کنار عزیزانتان به سر می برید، قدر تمام لحظات خود را بدانید.
