وقتی انسان از دوستان خدا یاد می‌کند و گریه می‌کند، این گریه ناشی از محبت و احساس نزدیکی به آن‌هاست. این نوع گریه باعث آرامش قلبی و افزایش ارتباط معنوی انسان با خدا و دوستان خدا می‌شود.
اما گریه به دلیل درد و رنج، نتیجه احساس ناراحتی، فشار و تسکین دردهای روحی و جسمی است و معمولاً در شرایط سخت و دشوار اتفاق می‌افتد.
پس تفاوت اصلی در علت و پیامدی است که هر نوع گریه به همراه دارد؛ یکی از عشق و محبت است و دیگری از ناراحتی و رنج.
