تشبیه یکی از رایجترین آرایههای ادبی معنوی در ادبیات فارسی است و به این معناست که شاعر یا نویسنده، در کلام خود، چیزی را به چیز دیگری مانند کند. بهطور مثال، در مصراع «شادمان گشت و دو رخساره چون گل بفروخت»، «رخساره» در برافروختگی و سرخرنگی به «گل» تشبیه شده است. هر تشبیهی چهار رکن اساسی دارد که عبارتند از: مشبه، مشبهبه، وجه شبه و ادات تشبیه. 🫠🙃 معرکه یادت نره