یه انشا آزاد بنویسید برام خیلی خوب باشه و ادبی و موضوعش هم ادبی باشه خیلی خاص باشه و ادبی کوتاه نباشه نهایتش ۲۲ خط بشه و کوتاه ننویسید هرکی بنویسه برام تاج میدممم

باشه حتما نوکرتم

من یدونه داشتم لطافتِ واژه‌ها، طراوتِ جان ادبیات، آن گنجینه‌ی بی‌کرانِ احساس و اندیشه، همواره چون آینه‌ای درخشان، روحِ انسان و تپشِ قلبِ تمدن‌ها را بازتابانده است. قلم، نه ابزاری برای نقش بستنِ خطوطِ بی‌جان، که مسیری است به سوی کشفِ خویشتن و درکِ ژرفایِ وجودِ دیگران. هر واژه در دنیای ادبیات، گویی دانه‌ی باروری است که در بسترِ خیال شکوفا می‌شود و عطرِ معنا می‌پراکند. از قصه‌های کهنِ شیرین و تلخ که چون چراغی در شبِ تاریکِ جهل راهنما بوده‌اند، تا شعرِ نابِ عاشقانه‌ها و حماسه‌ها که در رگ‌هایِ زمان جاریست؛ ادبیات، همدمِ لحظه‌هایِ تنهایی و هم‌نوا با شادمانی‌هایِ ماست. چه زیباست پروازِ روح در آسمانِ خیال، بر فرازِ کوه‌هایِ بلندِ اندیشه و در دره‌هایِ عمیقِ احساس. آنجا که شاعر، واژه‌ها را چون نگین بر انگشتریِ کلام می‌نشاند و نویسنده، جهانی نو می‌آفریند از جنسِ باور و رؤیا. ادبیات، تنها به داستان و شعر خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در لابه‌لایِ خطوطِ تاریخ، در نجوایِ فلسفه، و حتی در سکوتِ یک تابلویِ نقاشی نیز حضور دارد. آنجا که اندیشه‌ای ناب، تجسمی هنری می‌یابد و پژواکِ جاودانگی را سر می‌دهد. این هنرِ والا، نه تنها وسیله‌ای برایِ سرگرمی، که ابزاری است قدرتمند برایِ دگرگونی. ادبیات، با نمایاندنِ حقیقتِ پنهانِ زندگی، تلنگری می‌زند به وجدانِ خفته، و ما را به سویِ درکِ بهترِ خود و جهانِ پیرامونمان رهنمون می‌سازد. در عصرِ شتاب و هیاهو، گوش سپردن به ندایِ آرامِ ادبیات، چون نوشیدنِ آبی گوارا از چشمه‌ای زلال است؛ عطشی را فرو می‌نشاند که از جنسِ نیازِ روح است. پس بیایید تا با گشودنِ پنجره‌یِ ادبیات، نورِ دانایی و زیبایی را به خانه‌یِ دلِ خود فراخوانیم و جهانی سرشار از عشق و فهم بسازیم.

چشم عباس آقا