بت را به جای معشوق زیبا روی آورده است که با این تشابه آرایه ای ادبی ساخته است که می گوییم استعاره از معشوق است
. گل : استعاره از چهره ی جون گل معشوق است و
سنبل گیسوی انبوه معشوق است که سایه اش روی چهره ی معشوق افتاده و شاعر از آن به عنوان سایه بان استفاده کرده است و البته در بیت خوش نشسته است .اما در مصرع دوم : عارض معشوق را به بهار تشبیه کرده است . که آن چنان زیباست و حسادت برانگیز است که باعث می شود جان ارغوان گرفته شود. دراین جا شاعر « خط » را در دومعنی به کار برده است وآرایه ایهام را ساخته است : الف - خط به عنوان نوشته ، یعنی این که در نوشته خود حکم قتل ارغوان را صادر کرده است ب - خط چهره ( موهای ریز) رااراده کرده است . از این گذشته در این بیت ، آرایه ی ایماژ و تشخیص و ... نیز وجود دارد و خواننده ی اگاه را به شگفتی وا می دارد...
*خون مجاز از قتل*