این مصراع از قصیده سعدی به زیبایی به موضوع تغییر و تحول در طبیعت اشاره دارد. در اینجا سعدی به فصل بهار اشاره میکند که با آمدن آن، شب و روز، یعنی لیل و نهار، تفاوتی ندارند.
بهار به عنوان یک فصل زندگی و سرسبزی، همه جا را تحت تأثیر قرار میدهد و زیباییهای طبیعی را به نمایش میگذارد؛ به گونهای که انسانها در این فصل از زیباییهای مادری زمین بهرهمند میشوند.
سعدی در این مصراع نشان میدهد که در فصل بهار، زمان و نور و زندگی به یک معنا یکدست و هماهنگ میشوند. به بیان دیگر، در بهار، زندگی آنقدر شاداب و زیبا میباشد که شب و روز در آن چندان تفاوتی ندارند و هر دو به یک نوع زیبایی و نشاط وابسته هستند.
بنابراین، میتوان گفت که این مصراع به ما یادآوری میکند که بهار نماد زندگی، نو شدن و زیبایی است و این فصل به ویژه احساسات مثبتی مانند شادی و خرمی را در دل انسانها ایجاد میکند.
