در این سوال، به یکی از داستانهای مولوی از "مثنوی" اشاره دارد. در این حکایت، پیری به سفر میرود و از جوانی میخواهد که خودش را به وسیله آب آسیاب شبیه کند. آب آسیاب به جایی تعلق ندارد و همواره در حرکت و تغییر است.
مولانا از این تشبیه استفاده میکند تا بفهماند که انسان نباید خود را به دلبستگیهای دنیوی و مادی وابسته کند و باید به فکر رشد و تغییر درونی باشد. به عبارت دیگر، باید از وابستگیهای دنیایی جدا شد و در مسیر رشد و تکامل حرکت کرد.
بنابراین، پاسخ این است که انسان نباید به چیزهای مادی دنیا وابسته باشد و باید در مسیر رشد اخلاقی و معنوی حرکت کند.
