گفتم: چه نقش می‌زنی ای آشنای نور؟ گفتا: حدیثِ لحظهٔ رستن ز بندِ شور آن دم که یأسِ خسته به فردا دخیل بست و از شیارِ زخمِ شب، گلِ امید رَست. میشه نظرتون رو درباره ی این شعر بگین؟