شخص فعل، کس یا چیزی است که فعل به آن نسبت داده می‌شود. اگر شخص، خودِ گوینده باشد آن را «اول شخص» و اگر شنونده باشد، «دوم شخص» و اگر دیگری باشد، «سوم شخص» گویند. شخص می‌تواند یک نفر (مفرد) یا بیش از یک نفر (جمع) باشد. بنا بر این، بر روی هم، شش شخص دستوری وجود دارد.
فعل برای شش شخص صرف می‌گردد. جدول زیر صرف فعل «رفتن» را در زمان گذشته‌ی ساده نشان می‌دهد. به هرکدام از ریختهای صرفی «رفتم، رفتی، ...» یک «سازه» می‌گویند.
با توجه به این که اصطلاح «صیغه» ویژه‌ی دستور زبان عربی‌ست و برای زبان فارسی بار معنایی لازم را ندارد، نگارنده اصطلاح «سازه» را به جای آن پیشنهاد می‌دهد
تاج فراموش نشه
