وقتی شخصی بیکار است راههای گوناگونی را برای امرار معاش خود انتخاب می کند، مانند دست فروشی سر چهار راه ها، کارهایی مانند واکس زدن کفش، کار در میوه فروشی به صورت نیمه وقت یا کارهای ساختمانی یا کارهایی که در کارگاههایی انجام می شود که تحت پوشش هیچ نوع بیمه ای نیستند. بنابراین، این افراد هم به نوعی بیکار تلقی می شوند زیرا نیازشان را فقط در زمان حال بر طرف می کنند و برای آینده برنامه و پشتوانه ای ندارند.فرد بیکار همیشه به این فکر می کند که اگر جایی مشغول به کار بود و شغل دایم داشت و حقوق ماهیانه مناسبی هم دریافت می کرد می توانست برای آیندهاش برنامه ریزی کند و به زندگیاش سروسامان دهد، ازدواج کند و صاحب خانواده شود و برای روزگار پیری و ناتوانی نیز اندوخته ای داشته باشد که او را از دیگران بی نیاز سازد.
فرد بیکار همیشه افق دیدش فراتر از زمان حال است و دغدغه هایش هم بسیار می باشد و همین دغدغه ممکن است او را در مسیرهای مختلفی قرار دهد که بعضی از این مسیرها هم ممکن است او را به بیراهه بکشاند. این وظیفه دولت ها است که باتوجه به امکانات مادی و معنوی جامعه، در جامعه شغل ایجاد کند و جوانان را سر گرم کند. زیرا برای یک جوان بهترین سرگرمی کار است و شیطان برای افراد بیکار کار درست میکند و ممکن است آنان را راهی دیار ناامیدی کند که عاقبت خوبی هم ندارد
ص۹۱
پدر همه چیز را با پول نگاه میکند و فکر میکند همه چیز با پول حل میشود اما از نظر پسر ثروتمندی بدتر از فقیری است چون فقیری هم درها را بر روی تو باز میکند و تو را نسبت به آفریدههای خداوند آگاه تر اما ثروت تو را مغرور و دنیا را بر تو کوچک میکند.
