در درس ۱۳ کتاب مطالعات اجتماعی نهم، به علما یا دانشمندان اسلامی اشاره می‌شود که در زمان‌های مختلف تاریخ اسلام به خصوص در دوران طلایی آن، به عنوان افرادی آگاه و صاحب‌نظر در علوم مختلف مطرح بودند. این افراد به ویژه در زمینه‌های دینی، فقه، فلسفه، ریاضی، نجوم و پزشکی فعالیت میکردند.
علما به عنوان نخبگان جامعه شناخته می‌شدند و نقش مهمی در انتقال دانش، تفسیر متون دینی و ارائه مشاوره به حکومت‌ها و مردم ایفا میکردند. آنها معمولاً در مساجد و مدارس علمیه به آموزش و تربیت شاگردان می‌پرداختند و با آثارشان بر فرهنگ و تمدن اسلامی تاثیر بسیاری گذاشتند.
این گروه از افراد به دلیل دانش و بینش عمیقشان مورد احترام جامعه بودند و در بسیاری از موارد، تصمیم‌گیری‌های سیاسی و اجتماعی نیز تحت تاثیر نظرات آنها قرار می‌گرفت.
