ایزوتوپ‌ها نوعی از اتم‌های یک عنصر هستند که دارای تعداد پروتون‌های یکسان (بنابراین بار الکتریکی یکسان و ویژگی‌های شیمیایی مشابه) ولی تعداد نوترون‌های متفاوتی در هسته خود هستند. این تفاوت در تعداد نوترون‌ها باعث می‌شود که ایزوتوپ‌ها دارای جرم‌های اتمی متفاوتی باشند.
برای مثال، عنصر کربن دارای ایزوتوپ‌های مختلفی است:
1. **کربن-1² (C-12)**: این ایزوتوپ متداول‌ترین شکل کربن است که دارای ۶ پروتون و ۶ نوترون می‌باشد.
2. **کربن-1³ (C-13)**: این ایزوتوپ دارای ۶ پروتون و ۷ نوترون است و حدود ۱% از کربن موجود در طبیعت را تشکیل می‌دهد.
3. **کربن-1⁴ (C-14)**: این ایزوتوپ دارای ۶ پروتون و ۸ نوترون است و به‌خصوص به دلیل کارکردش در تعیین سن مواد باستانی (روش کربن‌سنجی) شناخته شده است.
ایزوتوپ‌ها می‌توانند پایدار یا ناپایدار (رادیوایزوتوپ‌ها) باشند. ایزوتوپ‌های ناپایدار به مرور زمان از طریق تشعشعات رادیواکتیو به ایزوتوپ‌های پایدار تبدیل می‌شوند.
در جمع‌بندی، ایزوتوپ‌ها اشکالی از یک عنصر هستند که در تعداد نوترون‌ها با هم تفاوت دارند و این باعث تفاوت در خواص فیزیکی و بعضی مواقع شیمیایی آنها می‌شود.
