یک نورون حرکتی ممکن است بسیاری از فیبرهای عضلانی را عصب دهی کند و فیبر عضلانی می تواند در زمان مورد نیاز برای یک پرش عضلانی، تحت تعداد زیادی پتانسیل عمل قرار بگیرد. عصب دهی در یک تماس عصبی-عضله ای رخ می دهد و در نتیجه ی تجمیع (فرآیندی که تعیین می کند آیا یک پتانسیل عمل توسط تاثیرات ترکیبی سیگنال های تحریکی و مهاری تولید میشود) یا انقباض تتانی، پرش ها میتوانند روی هم قرار بگیرند. پرش های منفرد میتوانند غیرقابل تشخیص شوند و تنش به آرامی بالا می رود و در نهایت به قله می رسد
معرکه یادت نره 🌹🙏🏻