طبق بررسی ها و مطالعه ی تعدادی از مقالات در مجله، چند مقاله نظر من را جلب کرد.
یکی از مقالات که از منابع متعدد و کتابات گسترده ای نوشته شده بود
آنچنان با اطلاعاتی جامع و کامل به شرح مقاله پرداخته بود که تنها با خواندن مقاله می توانست
خواننده را جذب خود کند زیرا علاوه بر جامع بودن و همه جانبه بودن مقاله، سعی در صراحت نوشتار نیز شده بود،
به گونه ایی که خواننده با خواندن آن به راحتی مطلب مورد نظر را درک می کرد
و از کلمات پیچیده و بیانی نامفهوم استفاده نشده بود
و این چند مقوله خیلی مهم و کارآمد از یک مقاله بود.
البته مقدمه و نتیجه گیری مقاله نیز خیلی پربار و خیلی جامع بود،
به طوری که اگر کسی وقت یا توانایی خواندن کامل مقاله را نداشت می توانست
با خواندن مقدمه مقاله و نتیجه گیری کامل آن، پی به موضوع و دست آورد آن شود
اما در مقاله ایی دیگر با اینکه از نظر منابع، مقاله ایی پر بار بود
اما همه چیز را به صورت مقطعی و خلاصه وار توضیح داده بود
و به شرح کامل آن نپرداخته بود. به گونه ایی که حس می شد تنها به کمیت مقاله توجه شده است
و به کیفیت آن دقت نشده است و با خواندن آن تنها حس سرگردانی و اطلاعاتی نصفه و نیمه به دست می آمد
و این مشکل موجب شده بود که مقاله، جذابیت خود را برای خواندن از دست بدهد، با اینکه خیلی پربار و حجیم بود
