بچه ها کسی انشا در مورد امام علی داره ک از تو گوگل نباشه؟؟ معرکه میدم

عنوان: امام علی (ع)، نماد عدالت و انسانیت امام علی (ع) نخستین امام شیعیان و داماد پیامبر اسلام (ص)، یکی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های تاریخ اسلام و جهان است. او مردی بود که همواره در راه حق و عدالت قدم برمی‌داشت و زندگی‌اش سرشار از مهربانی، شجاعت، صداقت و ایمان بود. یکی از ویژگی‌های برجسته امام علی (ع) عدالت‌خواهی او بود. او حتی در زمان حکومتش حاضر نشد حق کسی را پایمال کند یا به ناحق بر کسی سخت بگیرد. معروف است که شب‌ها نان و خرما بر دوش می‌گرفت و به خانه‌های فقرا می‌برد تا کسی از گرسنگی رنج نبرد. با اینکه خلیفه مسلمانان بود، زندگی بسیار ساده‌ای داشت و همواره به یاد خدا بود. امام علی (ع) همچنین نمونه‌ی کامل علم و حکمت بود. سخنان او در نهج‌البلاغه، گنجینه‌ای بزرگ از دانش، اخلاق و فلسفه است. او به ما یاد داد که چگونه در زندگی صادق، مهربان، شجاع و باایمان باشیم. امام علی (ع) نه فقط برای مسلمانان، بلکه برای همه انسان‌ها یک الگوی کامل است. اگر ما هم سعی کنیم مانند او با دیگران مهربان باشیم، به حق و حقیقت احترام بگذاریم و در برابر ظلم سکوت نکنیم، می‌توانیم جامعه‌ای بهتر و انسانی‌تر بسازیم. در پایان باید گفت که یاد و نام امام علی (ع) همیشه در دل مردم زنده است و ما باید سعی کنیم راه و روش او را در زندگی خود به کار بگیریم.

عنوان: اتمام علی در یک روز گرم تابستان، علی تصمیم گرفت تا درختی که سال‌ها پیش کاشته بود را آبیاری کند. او به یاد داشت که این درخت را زمانی که تنها یک نهال کوچک بود، با عشق و دقت کاشته بود. حالا پس از گذشت سال‌ها، درخت به یک درخت بزرگ و تنومند تبدیل شده بود که سایه‌اش بر روی زمین گسترده بود و میوه‌های خوشمزه‌ای را به ارمغان می‌آورد. علی به یاد دوران کودکی‌اش افتاد، زمانی که هر روز به درختش سر می‌زد و با آن صحبت می‌کرد. او همیشه به آن می‌گفت که روزی بزرگ و سرسبز خواهد شد. حالا که این رؤیا به حقیقت پیوسته بود، احساس خوشحالی و رضایت عمیقی در دلش حس می‌کرد. او با دقت به درخت نگاه کرد، برگ‌های سبز و شاداب آن را لمس کرد و یاد خاطراتی افتاد که در زیر سایه‌اش سپری کرده بود. روزهایی که با دوستانش در زیر این درخت بازی می‌کردند و یا کتاب می‌خواندند. درخت نه تنها نماد رشد و زندگی علی بود، بلکه یادآور دوستی‌ها و خاطرات شیرینش نیز بود. علی تصمیم گرفت که هر سال در روزی خاص، به درختش سر بزند و از آن مراقبت کند. او می‌خواست این درخت را به نسل‌های آینده نیز معرفی کند، تا آن‌ها هم بتوانند از سایه‌اش بهره‌مند شوند و خاطراتی خوش را در کنار آن بسازند. با این فکر، علی احساس کرد که اتمام کارش با درختش، تنها یک پایان نیست، بلکه آغاز یک سفر جدید است. سفری که او را به یادگیری، محبت و دوستی با طبیعت می‌برد. او به این نتیجه رسید که هر چه بیشتر به درختش توجه کند، بیشتر از آن بهره‌مند خواهد شد و این ارتباط را به نسل‌های آینده انتقال خواهد داد. در نهایت، علی با دل خوش و امید به آینده، به خانه برگشت و در دلش عزم و اراده‌ای قوی برای مراقبت از درختش و حفظ یاد خاطراتش داشت. این اتمام، آغاز یک داستان جدید بود؛ داستانی از عشق و ارتباط عمیق با طبیعت.