فعل ماضی در عربی، فعلی است که در گذشته انجام شده و تمام شده است.
۱. ساختار اصلی:
همیشه بر وزن «فَعَلَ» ساخته میشود (مثلاً: کَتَبَ - نوشتن).
۲. صرف (تغییر شکل):
برای مشخص کردن فاعل، شناسههای متصل به آخر فعل اصلی اضافه میشوند.
مهمترین شناسهها:
تْ (او زن نوشت: کَتَبَتْ)
تَ (تو مرد نوشتی: کَتَبتَ)
تُ (من نوشتم: کَتَبتُ)
وا (آنها مردند نوشتند: کَتَبُوا)
نا (ما نوشتیم: کَتَبنا)
نکته کلیدی: فعل ماضی همیشه مبنی بر فتح است، مگر اینکه به یک ضمیر متصل شود (که در آن صورت حرکت حرف آخرش تغییر میکند، مثلاً ساکن میشود).
امیدوارم بدردت بخوره
معرکه یادت نره