ساختار بافتی قلب قلب اندامی ماهیچه ای است و دیواره آن سه لایه دارد (شکل ۵). ۱) آندوکار: داخلی ترین لایه آندوکار یا درون شامه و شامل یک لایه نازک بافت پوششی سنگفرشی است که در زیر آن، بافت پیوندی سست وجود دارد. این بافت، درون شامه را به لایه میانی یا ماهیچه ای قلب می چسباند. درون شامه در تشکیل دریچه های قلب نیز شرکت می کند. ۲) میوکارد: لایه میانی ضخیم ترین لایه قلب است که میوکارد یا ماهیچه قلب نیز نامیده می شود. این لایه بیشتر از یاخته های ماهیچه ای قلبی تشکیل شده است. بین این یاخته ها، بافت پیوندی متراکم و رشته های عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک نیز قرار دارد (نه همه یاخته های ماهیچه ای قلب به رشته های کلاژن موجود در این بافت پیوندی متصل هستند. بافت پیوندی متراکم باعث استحکام دریچه های قلبی می شود. بسیاری از بافت های پیوندی متصل به رشته های کلاژن موجود در بافت پیوندی، ماهیچه قلب در استحکام دریچه ها نقش دارد. اما در ساختار آنها سلول ماهیچه ای وجود ندارد). ۳) اپی کارد: بیرونی ترین لایه دیواره قلب اپی کارد یا برون شامه است. این لایه در سمت بالایی قلب، بافت پیوندی [ناخوانا]. [شکل: بخش های مختلف بافت قلب شامل بافت پوششی، بافت پیوندی و برون شامه]