مصدر کلمه‌ای است که ویژگی‌های فعل‌ها و اسم‌ها را به‌طور همزمان در خود دارد. این کلمه اگرچه معنای اصلی فعل‌ها را نشان می‌دهد اما برعکس فعل‌ها، دارای مشخصه‌های زمان و شخص و شمار نیست. به همین خاطر، در کتاب‌های دستور زبان، مصدر را به‌‌عنوان نوعی اسم معرفی می‌کنند و آن را در دسته اسم‌ها قرار می‌دهند.
