حکایت ص ۷۱ رو اگه خودتون نوشته باشین بفرستین

یکی از حکما می‌گفت که هیچ‌وقت کسی به احمقی خود اقرار نمی‌کند، مگر آن کسی که وقتی در حال صحبت کردن با دیگری است، همچنان سخن ناتمام را آغاز می‌کند. سخن شروع و پایان دارد ای انسان دانا پس در میان سخنان دیگران صحبت نکن. چون انسان دانا و با فرهنگ هنگامی سخن می گوید که سکوت باشد.

یه آدم دانا میگفت؛تا حالا کسی رو ندیدم که بگه من نمیدونم. تنها کسایی که این رو می‌فهمند وقبول می‌کنند، اونایی هستن که وقتی یکی داره حرف میزنه،وسط حرفش می پرند وحرف خودشون رو شروع می‌کنند. معنی شعر؛ای آدم عاقل،حرف زدن سروصدا داره (یعنی باید درست و به جا باشه).وقتی کسی داره حرف میزنه،وسط حرفش نپر.کسی که با تدبیر،با فرهنگ و باهوشه تا وقتی طرف مقابل حرفش تموم نشده و ساکت نشده،حرفی نمیزنه.