سلام میشه شعر زیر رو تقطیع کنید گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست دیده نگشایم مگر وقتی که آیم سوی دوست

درود من کلمه ی نگشایم ، رو برای برقراری نظم در شعر نَگشایَم فرض کردم یعنی روی گ ساکن گذاشتم؛ و نَگُشایَم فرض نکردم چون وزن شعر در نمی آمد