از نظر میرزای نائینی، بهترین نظام ممکن در شرایط آن روزگار (زمان غیبت امام معصوم)، نظام **«مشروطه»** بود.
او معتقد بود چون در زمان غیبت، امکان برقراری حکومت ایدهآل و کاملاً عادلانه (توسط معصوم) وجود ندارد، وظیفه داریم نظامی ایجاد کنیم که **ظلم را به حداقل برساند**. از نظر او، نظام مشروطه با داشتن **«قانون اساسی»** و **«مجلس شورای ملی»**، قدرتِ پادشاه را محدود و کنترل میکند و مانع از تبدیل شدن حکومت به «استبداد مطلق»** میشود.
در واقع نائینی نظام مشروطه را به عنوان «بدلِ اضطراری» برای کاهش ظلم در دوران غیبت قبول داشت.
