یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد *** آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود.
عمری ز پی مراد ضایع دارم *** وز دور فلک چیست که نافع دارم
با هر که بگفتم که ترا دوست شدم *** شد دشمن من ده که چه طالع دارم
ریسمانی گردنم افکنده دوست *** میکشد هر جا که خاطر خواه اوست
دوست آنست که گیرد دست دوست *** در پریشان حالی و درماندگی
یک گِل دوست بدتر از هزار سنگ دشمن.
دشمن دانا به از نادان دوست!