عید، آن دمِ مقدسی است که زمان، خود را در آینهی نوروز مینگرد و از نو آغاز میکند. گویی زمین، پس از یک سال خستگی و رنج، فرصتی مییابد تا در دامنِ طبیعتِ دوباره جان گرفته، نفسی تازه کند و جامهی نو بر تن نماید. تعطیلاتِ عید، این پنجرهای است که به رویِ باغِ زندگی گشوده میشود؛ باغی که در آن، درختانِ خاطراتِ کهنه، شکوفههایِ امیدِ نو را بر شاخههای خود میپراکنند.
در این ایام، خانهها نه فقط سرپناه، که معبدهایِ کوچکی میشوند برایِ آشتی با خویشتن و دیگران. دید و بازدیدها، چون رودهایی هستند که از سرچشمهیِ مهر، جاری میشوند و در نهایت به دریایِ صمیمیت میرسند. لبخندها، چون دانههایِ نوری هستند که در تاریکیِ روزمرگی پراکنده میشوند و راهِ دلها را روشن میکنند. این تعطیلات، فرصتی است تا بندهایِ گسستهیِ روابط، دوباره با نخِ عشق و گذشت، بافته شوند و تنهاییها، همچون ابرهایِ پراکنده در آسمانِ همدلی، محو گردند.
اما این سکونِ موقت، این رهایی از چرخهیِ تکراریِ کار و تلاش، خود فلسفهای عمیق در بر دارد. گویی زمان، این اسبِ سرکشِ رامنشدنی، لحظهای کوتاه افسار میگشاید تا ما، انسانهایِ وامانده در شتابِ زندگی، فرصتی بیابیم تا خود را باز یابیم. این تعطیلات، چون سکوتی است در سمفونیِ پرهیاهویِ زندگی؛ سکوتی که به ما امکان میدهد تا نغمههایِ اصلیِ هستی را بهتر بشنویم.
در این میان، سفرههایِ هفتسین، نه فقط مجموعهای از اشیاء، که نمادهایی هستند از یک جهانبینی. سبزه، نشانهیِ رویش و زندگی؛ سمنو، نمادِ برکت و فراوانی؛ سنجد، نمادِ عشق و دلدادگی؛ سیر، نمادِ تندرستی؛ سیب، نمادِ زیبایی و سلامتی؛ سماق، نمادِ طلوعِ خورشیدِ نو و سرکه، نمادِ صبر و پذیرش. همه اینها، چون چراغهایی هستند که در شبِ آغازِ سال، راهِ ما را به سویِ آیندهای روشنتر هدایت میکنند.
پس عید، تنها یک جشن نیست؛ بلکه یک چرخه است. یک بازگشت به اصلِ خویش، یک تجدیدِ پیمان با طبیعت و انسانیت، و یک امیدواریِ دوباره به آغاز. این تعطیلات، فرصتی است تا از برجِ عاجِ مشغلههایِ روزمره پایین آییم و در دشتِ وسیعِ زندگی، دوباره نفس بکشیم و معنایِ بودن را در آیینهیِ زمان، جستجو کنیم.
تاج یادت نره 😗😗😉
