صدای باران، آرامترین موسیقی دنیاست؛ نوایی که از دل آسمان میآید و روی زمین نجوا میکند. وقتی قطرههای باران یکییکی به شیشه پنجره میخورند، انگار طبیعت دارد قصهای آرام و بیپایان را تعریف میکند. در آن لحظهها، دل آدم سبک میشود و فکرها آرام میگیرند.
صدای باران بوی زندگی میدهد. با هر قطره، غبار خستگی از روی زمین و دل انسان شسته میشود. خیابانها خیس میشوند، درختان نفس تازه میکنند و دلها پر از امید میشوند. باران فقط زمین را سیراب نمیکند، بلکه روح انسان را هم تازه میکند.
من صدای باران را دوست دارم، چون در شلوغترین لحظهها، آرامش را به یادم میآورد. وقتی باران میبارد، انگار دنیا کمی مهربانتر میشود و همهچیز فرصتی دوباره برای شروع پیدا میکند.
معرکه یادت نشه🙃
