روزی جوانی در میان جمعی ایستاده بود و مشت خود را محکم بالا گرفته بود.
روی دستش رنگهای سبز، سفید و قرمز پرچم ایران دیده میشد و نگاه همه را به خود جلب میکرد.
در وسط مشت او نوشته شده بود: «چو ایران نباشد تن من مباد».
او با این نوشته میخواست عشق خود را به میهنش نشان دهد.
هر کس تصویر او را میدید، احساس غرور و افتخار میکرد.
جوان میگفت که ایران فقط یک سرزمین نیست، بلکه خانهی دلهای ماست.
معرکه تاج یادت نره
او باور داشت که باید برای سربلندی وطن همیشه تلاش کرد و از آن محافظت نمود.
آن روز، مشت رنگی او نماد عشق، وفاداری و ایستادگی برای ایران شد.