موفق باشید
فکر میکنم مسئله ی تاثیر سهمیه خیلی بد جا افتاده و برای خیلی ها بهانه شده. به شخصه در جاهایی مخالف این موضوع هستم اما مفهومش نیازمند بازنگریه. به عنوان مثال در مدارس نمونه دولتی یک ظرفیت *اضافی* برای سهمیه روستایی در نظر گرفته شده که در صورت عدم تکمیل ظرفیت اون رو به دانش آموزان شهری اختصاص میدن.
در کل آخرش همه چیز بر پایه دانش و تلاشِ با کیفیته. و اون فردی هم که با پول و بی عدالتی به جایی رسیده در انتها رسوا میشه.
البته باید این سوال رو از خودمون هم بپرسیم که اگر ماهم سهمیه داشتیم جایی که احساس کردیم دانشمون کفایت نمیده آیا ازش برای منافع شخصیمون سوء استفاده میکردیم یا خیر؛ و اعتراض ما به خاطر حفظ انسانیت هست یا....؟خودم هنوز نمیتونم جوابی براش پیدا کنم.
در واقع خود ماهم خیلی جاها ناعادلانه رفتار کردیم، من باب مثل با پولی که خودمون در تهیه اش نقشی نداشتیم در کلاس های کنکور، آزمون ها و... مازاد بر کلاس های دبیرستان که امکانی یکسان برای همه است شرکت میکنیم تا شانس قبولیمون رو افزایش بدیم و مواردی بیشمار از این قبیل. آیا عدالت فقط باید به نفع ما رعایت بشه؟