روشنگری یا «روشنگری اروپایی» (Enlightenment) به دوره‌ای در تاریخ اروپا در قرن هجدهم اشاره دارد که در آن مردم به فکر و عقل خود تکیه کردند و تلاش کردند تا با استفاده از دانش و علوم، دنیای خود را بهبود بخشند. در این دوره، تأکید بر عقل، علم و حقوق فردی افزایش یافت و مفاهیم جدیدی از آزادی و برابری شکل گرفت.
بنا به اهمیت این دوره، می‌توان دو مورد کلیدی از روشنگری را به شرح زیر توضیح داد:
1. **تحول در تفکر فلسفی**: در دوره روشنگری، فیلسوفان بزرگ مانند ولتر، جان لاک و روسو اندیشه‌هایی را مطرح کردند که اساس‌گذار حقوق بشر و حکومت‌های دموکراتیک بودند. این تفکرها بر آزادی، فردیت و تحمل دینی تاکید می‌کردند و تاثیر عمیقی بر انقلاب‌های سیاسی در اروپا و آمریکا داشتند.
2. **رشد علم و آموزش**: در این دوره، دانشمندان و محققانی چون نیوتن و دکارت به تغییر و تحول در روش‌های علمی و فلسفی پرداخته و اصول جدیدی را برای تحقیق و جستجوی حقیقت پایه‌گذاری کردند. آموزش و پرورش در این زمان مورد توجه بیشتری قرار گرفت و مدارس و دانشگاه‌ها به مرکز تبادل دانش و ایده تبدیل شدند.
به طور خلاصه، روشنگری نه تنها به تغییرات فکری و فلسفی منجر شد، بلکه فونداسیون‌های بسیاری از سیستم‌های سیاسی و اجتماعی مدرن را نیز بنا نهاد.
