ملاصدرا مشغول بودن به امور عادی زندگی و تفکر در آنها را فطرت اول نامید و ورود به پرسش‌های اساسی و تفکر در آنها را فطرت ثانی نامگذاری کرد ملاصدرا اعتقاد داشت ماندن در فطرت اول شایسته انسان نیست و انسان باید بکوشد از این مرحله عبور کرده و به فطرت ثانی که مرحله ای برتر و متعالی‌تر است برود.
