محتوای نمایشی بیشتر تو نوشته‌های نثری مثلِ داستان‌ها و رمان‌ها بکار میره. محتوای نمایشی وقتی بکار میره که نویسنده به جای توضیح دادن یه حقیقت از طریق توصیف، اون رو از طریق کنش و رفتار شخصیت‌ها و ساختار داستان نشون بده. به عبارت دیگه، محتوای نمایشی، وقوع رخدادها و اخبار رو به شکل زنده و بصری در میاره. پس میشه گفت که محتوای نمایشی و داستانی روایی دو مفهوم مرتبط اما نه کاملا یکسان هستن. داستانی روایی، گونه ای از روایتِ که تو یه اون داستان از زبان شخصیت ها بیان میشه، در حالی که محتوای نمایشی بیشتر روی نحوه ی ارائه این داستان تمرکز داره.
