پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛
اما خستهترین مهربانی عالم،
در آینه چشمان مردانهات، کودکیهایم را بدرقه کرد،
تا امروز به معنای تو برسم.
میخواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان،
پنهانی، غصههایی را خوردی که مال تو نبودند!
ببخش اگر ناخن‌های ضرب دیدهات را ندیدم که لای در‌های بسته روزگار، مانده بود
و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم
اما امروز، بیدارتر از همیشه،
آمدهام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای پیشانی‌ات بزنم.
سایه‌ات کم مباد ای پدرم!
تاج یادت نره :)
