هر کس از وقتی که کودک است و در گهوارهاش است صدایی دلنواز قبل از خواب خود میشنود که انگار فرشتهای در حال خواندن آوازی است
این فرشته مادر است،مادر از فرزندش نگهداری میکند و برای او لالاییهایی با صدای زیبایش میخواند.
صدای مادر بسیار دلنواز است و میشه گفت که صدای مادر مثل مسکن برای درد است.
وقتی فرزند گریه میکند صدای دلنواز مادر خویش را میشنود دیگر صدای گریه او قطع میشود چون از صدای مادرش لذت میبرد.
وقتی مادر برای فرزندش لالایی میخواند انگار از ته دل خود میگوید که او را چقدر دوست دارد
مادر از خواب خود میگذرد تا فرزندش خواب راحتی با صدای لالایی اش داشته باشد.
نتیجهگیری
از این انشا نتیجه میگیریم که مادر نه تنها برای تربیت فرزندش وقت گذاشته است بلکه برای خواباندن او نیز از خواب خویش گذشته است تا فرزندش خواب راحتی داشته باشد