ثَغْت: بهمعنی دهان، دهنه، یا گشودگی دهان (در قدیم برای دهان حیوان هم بهکار میرفته).
اِهمال: سهلانگاری، کمتوجهی، کوتاهی کردن در انجام کاری.
زُهاب: آبِ زرد و آلوده، آبِ چرک؛ آب ناخالصی که از جایی بیرون میریزد.
اِستعاره از … است: یعنی نویسنده یا شاعر آن واژه را برای چیزی غیر از معنای اصلیِ آن به کار برده (تشبیه پنهان).
گَشَن: بهمعنی گرسنه، یا میل و اشتیاق شدید (در برخی متون کهن).
اِبلاغ: رساندن پیام یا دستور؛ خبر دادن رسمی.
ضمیر: جانشین اسم (من، تو، او)، یا در ادبیات، «ضمیر شاعر» یعنی احساسات و درونیات او.
جُوی: نهر کوچک آب، جویبار.